Vandaag kwam ik een vrouw tegen in een zwart t-shirt met daarop in grote letters: ‘Blijf uit mijn aura!’. Grappig. Ik glimlachte naar haar en zij beantwoordde mijn lach met een norse blik. Hoewel de afstand tussen ons meer dan anderhalve meter was, zat ik kennelijk toch in haar aura.

Op een vriendelijke manier afstand houden is best lastig, zeker als je iemand die je aardig vindt met een grote bocht voorbij loopt. Toch wissel ik vaak een blik van verstandhouding uit met een tegenligger, als we elkaar op de juiste afstand passeren. Zo van: ‘Jij snapt het, let’s do it together, #SamenSterk’. Soms steek ik m’n duim op.

Maar er zijn momenten dat ik ook die vrouw met het zelfgedrukte t-shirt ben. Wanneer ik rakelings wordt gepasseerd door een hijgende hardloopster met klotsende oksels. Wanneer ik netjes bij de bakker in vak 2 sta en de volgende klant naast mij komt staan in plaats van in vak 3, waar hij hoort (die 2 betekent niet twee klanten!). Wanneer wandelaars aan weerskanten van een smalle weg met elkaar bijkletsen en ik er tussendoor moet. Wanneer die wielrenner bang is dat zijn statistieken op Strava eronder lijden als hij een bocht om mij heen moet nemen. Wanneer ik in de supermarkt ingesloten ben in een gangpad door karren en mensen die niet kunnen kiezen. Op zulke momenten wil ik ook schreeuwen: ‘Blijf uit mijn aura!’.

Maar dat doe ik niet, want we moeten het wel een beetje leuk houden hè. Laten we de afstand niet nog groter maken. Anderhalve meter is wel genoeg.