Als je een tijdje in een ander land woont dan komt het moment dat je gaat dromen in de taal die je dagelijks hoort en spreekt. Het moment dat je echt gewend raakt aan je nieuwe omgeving. Iets soortgelijks overkomt mij steeds vaker. Ik droom over de anderhalvemeter-samenleving, met als grote verschil dat ik in mijn dromen maar niet wil wennen aan de nieuwe werkelijkheid. 

Gezellige etentjes met vrienden rond een veel te kleine tafel, knuffels geven en borrels met familie waarbij iedereen uit dezelfde bak chips graait, dus ook opa en oma. In mijn dromen besef ik me dat dit allemaal helemaal niet handig is, zie ik boa’s en boetes en schrik ik wakker. Of komt dit door het lawaai van mijn achterburen die ieder weekend mijn dromen in de praktijk brengen?

De hoogste tijd om even te ontsnappen uit de omgeving waar we dit najaar waarschijnlijk ook nog heel wat tijd gaan doorbrengen. Op naar het land waar in we plaats van vijftien tompoucen dix croissants afstand van elkaar mogen houden. 

Rijdend door het Franse land lijkt alles weer als normaal. Het heerlijke gevoel van vrijheid, de blauwe luchten, de warmte en de oneindige velden met zonnebloemen. Corona lijkt hier even heel ver weg. Tot ik door dat stadje of de supermarkt loop en me afvraag of ik weer droom en in een nieuwe aflevering van Grey’s Anatomy ben terechtgekomen. Iedereen draagt een mondkapje. Ooit geprobeerd om een Engels sprekende Fransman mét mondkapje te verstaan? Dan kun je wel een Irma gebruiken. 

Gelukkig is de Franse slag in deze coronatijd niet verdwenen. De serveerster die haar mondkapje even afdoet om haar vriendin de bekende Franse vier zoenen te geven of dat oude mannetje achter me in de rij bij wie zijn zelfgemaakte mondkapje iets weg heeft van een duizenddingendoekje. En mondkapje zijn was ding nummer 999.

Op de camping sjokken de kampeerders in plaats van met een wc-rol met een mondkapje richting toiletgebouw. Voor ons dit jaar geen kilometers lopen. Onze eigen tent is thuis gebleven en we genieten van een huurtent met privé-sanitair. Waarbij faire pipi voelt alsof je in een hokje op een vol terras of in een bibliotheek zit, afhankelijk van het tijdstip. Ook al zou ik de dagelijkse extra meters lopen eigenlijk wel goed kunnen gebruiken. De tien croissantjes en een veelvoud aan wijntjes gaan nu gezellig naast de al aanwezige coronakilo’s zitten.

Tja, alles is anders deze zomer, maar even weg zijn uit Nederland doet goed. Mijn dromen worden rustiger. Hooguit schrik ik soms wakker van mijn achterburen. Zouden mondkapjes ook helpen tegen snurken?