Heel zachtjes doe ik de deur achter me dicht. De zon schijnt en het geluid van mijn hakken weerklinkt door de lege straat. De wereld lijkt nog niet ontwaakt, maar van binnen voelt het alsof ik eindelijk weer wakker word uit een lange lockdownslaap. Ik weet nu al dat deze dag een hoogtepunt gaat worden.

Hoe zou het zijn om jou weer van dichtbij te zien en ervaren? Is alles nog hetzelfde? Het is zo lang geleden, maar toch voelt het weer als de eerste keer. Nooit gedacht dat ik je zou missen; je warmte en gezelligheid en dat gevoel even tussen twee werelden in te zitten.

Mijn enkels zijn het lopen op pumps verleerd, onhandig wiebelend probeer ik wat tempo te maken. Ik wil niet te laat komen, alhoewel ik weet dat jij dat zoals vanouds wel zult zijn. In gedachte check ik nogmaals of ik niks ben vergeten; joggingsbroek en slippers uit, check. Lippenstift, check, nog niet op, wel in tas, bang dat deze op het moment suprême halverwege mijn wangen komt te zitten.

De plek waar ik drie maanden geleden voor het laatst op jou stond te wachten is niet veel veranderd. Ik kijk om me heen, zou mijn onzekerheid zichtbaar zijn voor anderen? Wat zijn eerste keren toch altijd ongemakkelijk. Je wilt laten zien dat je ervaren bent, maar tegelijkertijd voel je je in alles onhandig. Hoe zie ik er uit? Kom ik niet te snel dichtbij? En wat is nou het goede moment om die beschermingsmiddelen erbij te halen. Op anderhalve meter staan een paar mensen en ik vraag me af hoe zij dat doen? Heeft zij ze in haar tas zitten? Weet zijn vrouw dat hij ze niet gebruikt? Hoeveel veiliger is het nou? Ik weet zeker dat we het zónder allemaal prettiger vinden. Ik voel met mijn hand in mijn tas, vier heb ik er meegenomen, een paar als reserve, je weet maar nooit. 

Heel veel tijd om verder na te denken heb ik niet. In de verte zie ik je aankomen. Je bent minder lang dan in mijn gedachten. Langzaam kom je dichterbij en ineens sta je recht voor me. 
Heel stoer, alsof ik nooit anders heb gedaan, pak ik één van de vier uit mijn tas en doe ‘m voor mijn mond. Ik stap in, je deuren gaan dicht, mijn eerste post-lockdown-treinreis.