Er even tussenuit gaan, kan ik iedereen aanraden, zeker als je thuiswerkt, anders is het net of je op vakantie gaat naar je werk. Mij heeft het in ieder geval goed gedaan. Andere omgeving, frisse lucht opsnuiven in de bossen en de bergen, goed voor je batterij en je hoofd. Soms vergeet je dan zelfs dat er een of ander virus rondwaart dat wacht om zijn kans (= jou) te grijpen.

Wij hebben op vakantie braaf, waar nodig, onze mondkapjes gedragen. Man was minder enthousiast over het halen van verse croissantjes in de ochtend. Voordat je je tanden hebt gepoetst een steile berg oplopen en vervolgens je mondkap opzetten, is voor niemand een feest. Als je dan ook nog moet niezen, is het helemaal niet te doen, aldus Zoon.

Af en toe vraag ik me af of we nog wel weerstand opbouwen. Je gezicht afschermen, in elke winkel een kwak ontsmettingsmiddel op je handen, afstand houden van alles en iedereen. Straks zijn we gewapend tegen Corona, maar hoe zit het met al die gezellige bacteriën die we normaal overal oppikken? Die stang in de trein is een eng ding geworden, je lazert nog liever om dan dat je je daar aan vasthoudt.

Maar soms moeten we niet te moeilijk doen. Zo zag ik op vakantie een oma die, gewapend met mondkap en handgel, een ijsje kocht voor haar kleindochter. Het meisje hield het hoorntje gevaarlijk schuin en toen gebeurde het onvermijdelijke: haar bolletjes ijs vielen op de stoep. Ze riep haar oma en wees verschrikt naar de grond. Oma pakte kordaat de twee bollen ijs van de grond, plantte ze terug in het hoorntje, likte het nog even glad en gaf het aan het meisje. Met haar weerstand komt het wel goed.

Inmiddels zijn we thuis en pakken we het ritme weer op. Jongens naar school, Man naar werk en ik installeer me opnieuw in mijn thuiswerkplaza (sommige vakantiewoorden moet je erin houden).

De dagelijkse terugkeer naar de werkvloer lijkt nog ver weg, ondanks alle spatschermen, pijlen en afzetlinten waar onze kantoren mee zijn versierd. Een plaats delict is er niks bij. In de Netflixserie ‘Suits’ heeft iedereen een eigen kantoor waar je met gemak 10 meter afstand kan houden van elkaar. Hoe zat dat ook al weer met nice girls en corner offices? Ik moet daar toch eens aan werken.

En nu, op naar het najaar. Gezellig weer langs de voetballijn (zonder geschreeuw), naar het café (mét reservering), naar uitgestelde concerten (als verlate kadootjes waar je allang voor betaald hebt) en iets vaker naar het werk voor een koffieapparaatpraatje (met eigen mok).

O ja, en af en toe wat van de grond eten. Dan komen we de herfst wel door.